kleen62

Dwalen

Doelloos stapt hij de deur uit.
Even denkt hij dat een frisse neus hem goed zal doen. Maar hij weet wel beter.
Zijn hoofd, diep teruggetrokken in de kraag van zijn zwarte mantel, tolt als een gek. Nog net kan een fietser die zijn pad kruist hem ontwijken.
Hij wordt zelfs niet gestoord door het zacht ploffende geluid van zijn voetstappen in het verdorde bladerdek. Hij luistert enkel naar zijn eigen conversaties, zijn snel malende ideeën. Hij heeft een dag vrijaf genomen - de concentratie zou ver zoek zijn en bovendien zou hij zich aan iedereen ergeren.
Hij rilt. Niet enkel wegens het gure oktoberweer maar vooral omdat na zijn geest ook zijn lichaam vermoeid raakt.
Hij drinkt de laatste tijd te veel. Drinken om te vergeten. Zeer tijdelijk vergeten, ja. Dan drukt hij wat minder op de rem, wil zeggen wat hij nuchter niet kan maar de formulering zit niet juist, zit nooit juist. Onmogelijk om wat hij voelt correct weer te geven. Alleen als hij tegen zichzelf praat, dan slaagt hij …

• 8 Outubro 2008
• 11 comentários
• avaliar: 10,0